Her önüne gelenin Türkiye kavramını alıp, Türk kavramından ayrıştırmaya çalışması kadar saçma bir bakış açısı ortaya koyma hastalığından vazgeçmesi gerekmektedir. Türkiye Cumhuriyetinin kuruluş felsefesinde Milli hassasiyetin ortaya konması ve Türk kelimesinden türetilen Türkiye adının konması bunun en bariz emaresidir.

Yeni kurulacak olan Türkiye’nin tek bir milletten mütevellit sayılması ve adının Türkiye konulması sebebi ile başka anlam çıkartma gayesi, devlet lisanının Türkçe olarak kabul edilmesinin ardından ortaya çıkan tablo, bir Osmanlı’nın küçük bir bölümünden mücadele ve şehitlerimiz ile kurulan bağımsız Türkiye’nin Türkçe konuşan bir Millet olduğunun ifadesidir ki, buradaki adreste yine aynı noktaya gider. Bu Millete Yunan, Ermeni, İngiliz diyemeyeceğimize göre, o zaman Türkiye Cumhuriyeti’nde kurulan kurumların adlarına baktığımızda; Türk Dil Kurumu, Türk Tarih Kurumu vb. adlarla kurulurken Türkiye de hangi Milleti işaret ettiğini (af edersiniz) ÖKÜZ OLSA anlar.

Kuruluş aşamasında tarihi gerçekler ışığında konuyu açalım ve Türk Milletine tahammül edemeyen zevata örneklerle yukarıdaki önermelerimizi açıklayalım. Kanılarının tarihi gerçeklerle olguya dönüşmesine ve bizim fikirlerimizin doğruluğunu ispat edelim.

Mustafa Kemal, 22 Haziran 1919’da Amasya Tamimini yayınladı. Bu Tamimde Mustafa Kemal, “vatanın tamamiyeti, milletin istiklâli tehlikededir. Hükûmet-i merkezimeyiz İtilaf Devletlerinin tesir ve murakabesi altında mahsur bulunduğundan deruhte ettiği mesuliyetin icabatını ifa edememektedir” demekte ve Erzurum’da bir kongre toplanmasını istemektedir. (Milletin İstiklaline dikkat)

Erzurum Kongresi, 23 Temmuz 1919’dan 7 Ağustos 1919’a kadar devam etmiştir. Kongre sonunda, 7 Ağustos 1919’da Kongre Heyeti tarafından bir “Beyanname” yayınlandı. Beyannamede İstanbul Hükûmetinin görevini yapamadığı takdirde, Millî Kongre veya Kongre toplantı halinde değil ise heyet-i temsiliye tarafından geçici bir hükûmet kurulacağı ilân edilmiştir. (Milli Kongre’ye dikkat)

Sivas Kongresi, 4-11 Eylül 1919 tarihleri arasında yapılmıştır. 11 Eylül 1919’da “Sivas Umumî Kongre Heyeti” bir “beyanname” yayınlamıştır. Beyannamenin 9’uncu maddesinde İstanbul Hükûmetinden “Meclis-i Maliye’nin hemen ve vakit kaybetmeksizin toplanması istenmiştir. Yine Sivas Kongresinde Millî Kongrenin toplantı halinde olmadığı zamanlar faaliyette bulunmak üzere bir “Heyet-i Temsiliye”nin kurulması öngörülmüştü. (Meclis-i Milliye yani Milli Meclise dikkat.)

Bu gelişmeler karşısında İstanbul Hükûmeti 7 Ekim 1919 tarihli İntihab-ı Mebusan Kararnamesini çıkarmış ve bu kararname uyarınca Aralık 1919’da seçimler yapılmıştır. Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı 12 Ocak 1920’de toplandı. İstanbul işgal tehdidi altındaydı. Meclis-i Mebusan 28 Ocak 1920’de “Misak-ı Millî Beyannamesi”ni kabul etti. Bu beyanname, Erzurum ve Sivas Kongrelerinde alınan kararlar doğrultusunda ülkenin bütünlüğü ve devletin bağımsızlığı (istiklâl-i devlet) ilkelerini ilân ediyordu. (Misak-ı Milli ye dikkat)

16 Mart 1920’de İstanbul işgal edildi. Meclis 18 Mart 1920 günü son toplantısını yaptı ve çalışmalarına ara verme kararı aldı. İstanbul’un işgal edilmesi üzerine Mustafa Kemal, 19 Mart 1920 Heyet-i Temsiliye adına yayınladığı bir tamimle “salâhiyet-i fevkalâdeyi haiz bir meclis ”i Ankara’da toplantıya çağırmıştır. “Salâhiyet-i fevkalâdeyi haiz bir meclis” deyimiyle kastedilen şey kurulacak meclisin bir “kurucu meclis” olacağıdır.

Mustafa Kemal’in 17 Mart 1920’de yayınladığı İntihabat Tebliği toplanacak yeni meclisin seçim usulünü belirliyordu. Nüfuslarına bakılmaksızın her livadan beş kişi seçilecekti. Bunları ise belediye meclisi üyeleri ve Müdafaa-i Hukuk Cemiyetlerinin yerel yönetim kurulu üyeleri seçecekti. Ayrıca İstanbul’dan Meclis-i Mebusandan gelecek üyeler de seçilmiş üye kabul edileceklerdi. Bunu engellemek için ise, Damat Ferit Paşa, 11 Nisan 1920’de Meclis-i Mebusanı feshettirmiş böylece mebusların mebusluk sıfatlarını sona erdirmiştir. Bu şekilde seçilenler Ankara’da toplanarak 23 Nisan 1920’de ilk Büyük Millet Meclisi toplantısını yaptılar. İşte bu Meclis kuruluşundan aşağı yukarı 9 ay sonra, 20 Ocak 1921 Teşkilât-ı Esasîye Kanununu kabul etmiştir. (Büyük Millet Meclisi)

1921 Teşkilât-ı Esasîye Kanunu çok açık bir şekilde millî egemenlik ilkesini ilân etmektedir: “Hâkimiyet bilakaydüşart milletindir”. Aslında 1876 Kanun-u Esasî yürürlükten kaldırılmamış da olsa, egemenliğin hükümdara ait olduğu bir sistemden çok farklı bir sistemin benimsendiği ortadadır. (Hâkimiyet bilakaydüşart milletindir)

TEŞKİLÂTI ESASİYE KANUNU

Kanun No: 85

Kabul Tarihi: 20 Kânun-ı Sani 1337 (20 Ocak 1921)

Düstur, Üçüncü Tertip, Cilt 1, s.196-199.

Ceride-i Resmiye, 1-7 Şubat 1337 (1921)

MADDE 1.- Hâkimiyet bilâkaydüşart milletindir. İdare usulü, halkın mukadderatını bizzat ve bilfiil idare etmesi esasına müstenittir.

MADDE 2.- İcra kudreti ve teşri salahiyeti milletin yegâne ve hakiki mümessili olan Büyük Millet Meclisinde tecelli ve temerküz eder.

MADDE 3.- Türkiye Devleti, Büyük Milleti Meclisi tarafından idare olunur ve hükûmeti "Büyük Millet Meclisi Hükûmeti" unvanını taşır.

MADDE 4.- Büyük Millet Meclisi, vilâyetler halkınca müntahap azadan mürekkeptir.

TEŞKİLÂTI ESASİYE KANUNUN BAZI MEVADDININ TAVZİHAN TADİLİNE DAİR KANUN

Kanun No: 364 Kabul Tarihi: 29.10.1339 (1923)

Düstur, Üçüncü Tertip, Cilt 5, s.158.

MADDE 1.- Hâkimiyet, bilâ kaydü şart Milletindir. İdare usulü halkın mukadderatını bizzat ve bilfiil idare etmesi esasına müstenittir. Türkiye Devletinin şekli Hükümeti, Cumhuriyettir.

MADDE 2.- Türkiye Devletinin dini, Dini İslam’dır. Resmî lisanı Türkçedir.

Şimdi bu tarihi gerçekler ışığında neyin tartışmasını yapıp, bir Millet kabul edilen Türkiye’yi 37 etnik kökene ve neredeyse 37 Millete bölerek birlikte yaşama arzusunu oluşturmaya çalışıyoruz. Ailelerin yapısında bulunan kardeşler, kendileri aile oldukça yuvadan uçar ve kendi yuvalarını kurarken, Kürt kardeşime, Çerkez kardeşime sen de ailesin hadi yuvanı kur diyerek parçalamayı onaylayarak hangi amaca hizmet ediyoruz.

Hepimiz bu ülkenin çocuklarıyız. Bu ülke bizim ailemiz. Eğer kendimize bir aile seçecek isek Türkiye bunun için yeter. Türkiye’yi baba, vatanı Ana olarak kabul edersek. Türkiye’ye samimiyetle bağlı olan babalar, bu coğrafyanın analarından Türkiye’ye samimiyetle bağlı nesillerin doğmasına sebep olurlar. Ama Türkiye’den olmayan, Türkiye’yi istemeyen, Türkiye’yi yok etmek isteyen bir babanın, anası bu coğrafyada yaşasa bile nesilleri ihanet etmekten geri kalmayacaklardır.

Allah(cc), bizi ana dili, ırkı, dini ve mezhebi ne olursa olsun, Türkiye’ye samimiyetle bağlı insanlarla bir kılsın. Türkiye’ye omuz verip, yeniden gurur duyacağımız güçlü bir devlet kuralım. Sıkıntı olarak ortaya çıkan bütün ortaya atılanların yok olduğunu göreceğiz.

Serdar Şahin

22 Haziran 2011